Efaru
صنایع دستی و ساختهند·2 دقیقه مطالعه

ساخت دستی ماکوی چوبی «موخ» برای بافندگان پشمینه در سرینگر

یک ماکوی کوچک تراشیده‌شده در قلب هر شال پشمینهٔ دست‌باف است و تقریباً کسی دیگر آن را نمی‌سازد.

$200–800سختدرآمد جانبی
چند ماه
چطور شروع کنیم· 6 گام
An elderly craftsman in Srinagar carving a small wooden weaving shuttle with a chisel at a simple home workbench.
تصویر: The Better India
هزینهٔ شروع
$200–800
بودجهٔ کم · کمتر از 1,000 دلار
میزان سختی
سخت
ظرفیت درآمد
درآمد جانبی
زمان راه‌اندازی
چند ماه
دیده‌شده در
هند

ارقام هزینه و درآمد برآوردهای تقریبی بر پایهٔ منبع‌اند و ممکن است در هر کشور متفاوت باشند.

در سرینگر مردی ۷۵ ساله «موخ»، ماکوی چوبی بافندگی، را با دست می‌تراشد. حرفه‌ای کمیاب و نیازمند صبر که به کارگاه‌ها فروخته می‌شود و از تعمیر هم درآمد تکراری دارد.

ایده

در محلهٔ امدا کدل جوگیوان در سرینگر، عبدالمجید زرگر، ۷۵ ساله، موخ را می‌تراشد: ماکوی چوبی کوچکی که نخ پود را در دستگاه بافندگی دستی میان نخ‌های تار به این سو و آن سو می‌برد. بدون آن نمی‌توان شال پشمینه یا توشا بافت. گفته می‌شود او آخرین استادکار کشمیر است که موخ را کاملاً دستی و فقط با قلم و سوهان می‌سازد و نزدیک به پنج دهه است که این کار را می‌کند.

درآمدش از فروش ماکوهای نو به بافندگان و به یک «سازواری» (تاجر ابزار بافندگی) و از تعمیر ماکوهای فرسوده است. طرح را هم بهتر کرده است: قطعات فلزی قبلاً آهنی بود و زنگ می‌زد، او آن‌ها را برنجی کرد. ماکوهای کارخانه‌ای ارزان‌ترند، اما به گفتهٔ او ماکوی دست‌ساز بیشتر دوام می‌آورد. در اوج شهرتش، بافندگان گاهی ماه‌ها منتظر یک جفت می‌ماندند.

این کار برای چه کسی مناسب است

برای کسی که صبور است، دستش به کار می‌رود و با نجاری راحت است. یک میز کار، گیرهٔ رومیزی و گوشه‌ای آرام در خانه لازم است. زرگر نزدیک به یک سال طول کشید تا به سطحی برسد که بافندگان باتجربه بپذیرند و قطعه‌های اولش رد شد؛ پس ماه‌های نخست را دورهٔ شاگردی بدانید. به همین دلیل می‌توان آن را کنار شغل دیگر شروع کرد.

مهم‌ترین سرمایه دسترسی به بافندگان فعال است. از جایی شروع کنید که هنوز دستگاه‌های دستی کار می‌کنند. کشمیر گزینهٔ روشن است، اما جوامع بافندگی دستی در دیگر نقاط هند و فراتر از آن هم به ماکو نیاز دارند و این مهارت قابل انتقال است.

هزینه و درآمد

این‌ها برآوردهای تحریریه است، نه ارقام منبع. تقریباً ۲۰۰ تا ۸۰۰ دلار برای چوب سخت خشک‌شده، قلم و سوهان، قطعات برنجی، گیره و سنباده خرج کنید. قیمت‌ها گزارش نشده؛ پس آزمایش کنید: از بافندگان محلی بپرسید برای ماکوی کارخانه‌ای چه می‌پردازند و یک جفت دست‌ساز خوب را کمی گران‌تر بفروشید. فروش چند جفت در هفته به‌علاوهٔ تعمیر معمولاً می‌تواند ماهانه حدود ۱۰۰ تا ۴۰۰ دلار درآمد جانبی بیاورد. چون هر قطعه ساعت‌ها وقت می‌برد، این درآمد صنعتگری است نه تولید انبوه.

ریسک‌ها و نکات خطر

  • کاهش تقاضا. ماشین‌های بافندگی مکانیکی جای دستگاه‌های دستی را می‌گیرند. کارگاه‌هایی را هدف بگیرید که هنوز دستی می‌بافند و برای کار پایدار تعمیر هم ارائه کنید.
  • ماکوهای ارزان‌تر کارخانه‌ای. با دوام رقابت کنید، مثلاً با اتصالات برنجی، و آن را صریح بگویید.
  • رد شدن کیفیت. بافندگان عیب را فوراً می‌بینند. از یک بافنده بخواهید هر قطعهٔ اولیه را آزمایش کند و بازخوردها را نگه دارید.
  • یادگیری کند. از درآمد فعلی‌تان نگذرید؛ ابتدا روی تکه‌چوب‌ها تمرین کنید.
  • اعتماد. معرفی یک تاجر یا بافندهٔ استاد درها را به روی زرگر باز کرد؛ یک یا دو چنین حامی برای خود بسازید.

چطور شروع کنیم

6 گام
  1. به کارگاه‌های بافندگی و یک تاجر ابزار سر بزنید، موخ را در حال کار ببینید و یکی را برای اندازه‌گیری و نمونه‌برداری امانت بگیرید.

  2. چوب سخت خشک‌شده، قلم، سوهان، گیره و قطعات برنجی کوچک را با کمتر از ۸۰۰ دلار بخرید.

  3. ماه‌ها روی تکه‌چوب تمرین کنید، سپس بگذارید بافندهٔ باتجربه هر ماکو را آزمایش و نقد کند.

  4. چند جفت و تنظیم رایگان به یک تاجر یا کارگاه پیشنهاد دهید و بخواهید شما را به دیگران معرفی کنند.

  5. قیمت هر جفت را کمی بالاتر از ماکوی کارخانه‌ای بگذارید و برای درآمد پایدار تعمیر را هم اضافه کنید.

  6. وقتی کیفیتتان ثابت شد، شاگرد یا عضوی از خانواده را آموزش دهید تا حرفه و سفارش‌ها رشد کنند.

برچسب‌ها:pashminakashmirwoodcarvingweaving toolshandicraftindia

بیشتر در: صنایع دستی و ساخت

مشاهدهٔ همه

ایده‌های دیگر همین روز

مشاهدهٔ همه